Sjaan, 19 januari 2012
Indonesië , Soerabaja 31°

And we're back.

Pool, taxis& straatkinderen.


7-1-12 13.45
Het einde is nu echt duidelijk in zicht. Vandaag is de laatste ‘echte’ dag in Surabaya. Morgen een kwestie van inpakken, uitchecken en zorgen dat we op tijd bij het vliegveld aan komen.
Na gisteren even uitgerust te hebben, voelde ik me al wat beter, goed genoeg om bij onze favoriete straattent te eten; fish 48. We hebben de afgelopen weken ookbij luxe restaurants gegeten, voor zo ongeveer dezelfde prijs als je in Nederland voor een goed restaurant zou betalen. Prachtige inrichting, goed gekleed personeel, dure drankjes, luxe producten en vooral een hoge rekening. Toch zijn we het er beide over eens dat we nergens zo lekker gegeten hebben als bij ‘ons’ straattentje. Langs de weg, op groene plastic stoeltjes waar David bijna doorheen zakt als hij niet oppast en een heleboel lekker eten (met je handen) voor een paar euro. We nemen bijna altijd de Gourame (zoetwatervis), kankung (soort waterspinazie) en een bordje witte rijst. De jongens zijn erg vriendelijk en vinden het leuk om te zien dat we elke keer weer terug komen. Ze verkopen eigenlijk geen bier, maar sturen voor ons een van de jongens er op uit om twee koude Bintang te halen.Vanavond is onze laatste avond, we zijn dan ook van plan om hier weer te eten en een mooie fooi achter te laten.
We zijn gister na het eten nog even gaan poolen bij de Hot Shot, het poolcenter waar eigenlijk alleen locals komen. Het is een soort grote zaal, volgepropt met pool tafels, er word keiharde muziek gedraaid, die af en toe zelfs lijkt op tekno (met een k), er word volop gerookt en het bier is er goedkoop. We zijn ook al eens bij de Galaxy geweest, een ietwat luxer pool center, maar hier voelden we ons vreselijk bekeken (niet op een positieve manier) en het personeel was er een stuk minder vriendelijk (lees; sjagerijnig) dan bij de Hot Shot.

Bij het weggaan stonden we in de lift met een groep jongens die een van hun vrienden overeind probeerden te houden; deze jongeman had duidelijk een biertje teveel op. We begonnen een beetje te kletsen en een van de jongens bood ons een lift aan naar het hotel. Er van uitgaande dat ze met een motorcycle waren en vast geen tweede helm bij zich hadden (na ons ongeluk rijden we never nooit meer zonder helm) sloegen we het voorstel vriendelijk af. Maar eenmaal in de parkeergarage zagen we dat de jongen in kwestie een mooie auto had, en nog redelijk nuchter was, dus zijn we toch meegereden. Schakelen ging het wat lastig af, maar we zijn veilig aangekomen bij het hotel. Wederom maakten we de fout ze geld aan te bieden voor de lift (je weet immers niet of ze het goed hebben, of misschien graag wat geld zouden willen), maar ze reageerden bijna beledigd op onze vraag. Het is hier niet beleefd om iemand te betalen als deze je wat aanbied. Ik wist dit uit ervaring van iemand die ons uitnodigde om te komen eten. Om dan aan te bieden mee te betalen word je niet in dank afgenomen. Toch vroeg ik het, om er zeker van te zijn dat zij niet stiekem toch een paar euro verwachtten voor hun goede daad. We hebben afscheid genomen en zijn ons bed in gedoken.

Vandaag (zaterdag) zijn we in de High Tech mall, om nog naar wat spulletjes te kijken. Omdat ik dit vreselijk saai vind, ben ik in de KFC gaan zitten om wat te drinken. Er rent hier een groepje straatkinderen rond, die steeds weer weggestuurd worden door een van het personeel. Ze kijken me nieuwsgierig aan, eentje zwaait er naar me, ik lach en zwaai terug, waarop ze allemaal beginnen te giechelen en gauw doorlopen. Ze mogen natuurlijk helemaal niet naar binnen, maar dit houd ze niet tegen. Ze hebben de grootste lol, steeds weer naar binnen sluipen en heel hard, lachend wegrennen als de jongen van KFC ze weer achterna komt. Ik heb overwogen om wat nasi ayam (rijst met kip) voor ze te halen, maar toen ik het wilden voorstellen, kwamen ze al niet meer terug.

Zondag 8-1-12, Cameron Hotel, Singapore 00.37
Zaterdag avond zijn we lekker uit eten geweest bij een Thais restaurant. Het eten was heerlijk, de service was bagger. Daarna de laatste keer poolen bij Hot Shot, met onze vrienden Bagus en Agil. Daar hebben we lekker biertjes gedronken tot een uur of drie ’s nachts, waarna we doorgingen voor een laatste nachtelijk maaltje bij Fish 48. Wat foto’s gemaakt met de jongens en toen in de vroege uurtjes toch maar terug naar het hotel. Uiteindelijk lagen we rond zes uur ’s ochtends in bed, moe maar voldaan. Na vier uurtjes slaap weer op de been, om de koffers in te pakken en sigaretten te kopen. Je mag per persoon tien pakjes meenemen naar Nederland. De jongeman van de winkel waar we heen gingen, keek ons heel raar aan toen we om twintig pakjes sigaretten vroegen.

Eind van de middag door naar het vliegveld, beetje vertraging, hoop turbulentie (best heel gaaf als je er maar niet over na denkt dat je hoog in de lucht zit) en eindelijk weer fatsoenlijk Engels sprekende mensen, hier in Singapore. We hadden vanuit Indonesie al gereserveerd voor het hotel hier, omdat we erg laat aan zouden komen. Het was nog best lastig om te vinden, dus hebben we de eerste de beste aangesproken die we tegenkwamen. Dit bleek een man uit Belgie te zijn, die hier al twaalf jaar woont met zijn Singaporese vrouw. Hij is met ons meegewandeld naar het hotel, we hebben even leuk gekletst over de voor- en nadelen van dit (ei)land.

Eenmaal bij het hotel bleken de gewone kamers bezet, dus moesten we een ‘deluxe’ kamer nemen, voor maar liefst 85 Singapore dollar (zo’n 50 euro). Deluxe is de kamer niet, de douche is smerig, het matras is keihard, maar we nemen er maar al te graag genoegen mee, onze slaap hebben we hard nodig. De man bij het hotel spreekt amper Engels (oud Chinees ventje), maar we hebben toch duidelijk weten te maken dat we 1 nacht willen blijven en graag nog iets zouden eten. De enige keuze op dit tijdstip is Mac Donalds bestellen, dus dat deden we maar. Koud eten is ook eten, zo moet je het maar zien.

Tips & trucs.
-Maak je niet druk over het feit dat je 24 uur per dag zweet en stinkt; je bent niet de enige, dus ze ruiken je vast niet. Daarbij; van druk maken zweet je nog meer.
-Als iemand je iets probeert te verkopen; zeg nooit ‘maybe’, dan staan ze vijf minuten later weer voor je neus.
-Bestel op straat geen salade, deze word waarschijnlijk gewassen met chloorwater, daar word je hartstikke ziek van. Neem ook geen ijsklontjes in je drinken; idem dito.
-Als je vis besteld, vraag of je de vis zelf mag kiezen. Hoe glanzender de ogen, hoe verser de vis. Doffe ogen = oude vis = parasieten en heerlijke ziektes.
-Als je een taxi neemt, neem Blue Bird Group. De rest is ‘maffia taxi’, die klooien met de meter en doen een uur over een ritje van 5 minuten.
-Zorg dat je beschikt over voldoende mensenkennis. Iedereen kan nog zo aardig zijn, ze willen uiteindelijk altijd geld van je en naaien je waar je bij staat.
-Leer onderhandelen. Er kan altijd iets van de prijs af, want omdat je ‘buley’ (blanke) bent, gooien ze de prijzen flink, maar dan ook flink omhoog.
-Negeer stoptekens van de politie in het verkeer, ze willen alleen maar geld. Het kost een hoop ballen, maar bespaart je een hoop centen.
-Eet niet bij fastfood ketens zoals Mac Donalds. Het is smerig voedsel en je je zit gegarandeerd de eerstvolgende dagen op de wc. Friet bakken kunnen ze overigens ook niet in dit land. Behalve als je plakkerig, slap en half rauw beschouwd als goede friet.
-Als er een zogenaamde politie agent in burgerkleding voor de pinautomaat komt staan als je wilt pinnen, pin niet en loop weg, ze stelen je geld zodra je het uit de automaat haalt.

Donderdag, 19-01-2012 Thuis, Nederland.

Inmiddels al bijna een week weer thuis. Helemaal vergeten dat ik dit nog geschreven had toen we geen internet hadden.
Het welkom op Schiphol was erg leuk. Ragna en Sjoerd kwamen ons ophalen, vroeg in de ochtend, in de kou. Lekker starbucks gehaald en op naar huis. De dagen daarop veel bezig geweest met uitpakken, opruimen, slapen, gemiste voedsel consumeren, iedereen weer zien en cadeautjes uitdelen. Jack ophalen was ook een moment van vreugde, we hebben hem erg gemist!

En dan begint het ‘echte leven’ weer, waar ik erg aan moet wennen. Stage, school, werk, huishouden, vroeg opstaan en het vreselijk koud hebben. Ik heb ‘de grote dip’ nog niet gehad, maar zit er door alle examenstress erg dichtbij. Het is lastig om ineens weer in Nederland te zijn. Ook al is het leuk om iedereen weer te zien en je leven weer op te pakken, ik weet wel waar ik het liefst ben.
Dus, geld sparen en terug naar Indonesie! Dit is dan ook het allerlaatste verslag, tot de nieuwe reis weer begint.

Adios!

Wil je Sjaantjeunsal in Indonesië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl